آسانسورهای ماشینبر، جزو آن بخشهای ساختمان هستند که اگر از ابتدا درست طراحی نشوند، تا سالها دردسرساز خواهند بود؛ از گیر کردن خودرو در کابین گرفته تا استهلاک زودهنگام تجهیزات. نقطهی شروع یک طراحی درست، شناخت دقیق ضوابط آسانسور ماشین و درک محدودیتها و نیازهای واقعی پارکینگ است.
در این متن، سعی میکنیم تصویری روشن و کاربردی از استانداردها، ابعاد استاندارد آسانسور ماشین بر و نکات مهم طراحی به شما بدهیم.
در ظاهر، آسانسور ماشینبر فقط یک آسانسور «بزرگتر» است؛ اما در عمل با یک سیستم حملونقل عمودی ویژه مواجه هستیم که قرار است چند تُن وزن را بهصورت ایمن جابهجا کند. همین موضوع باعث میشود ضوابط آسانسور ماشین سختگیرانهتر از آسانسورهای نفربر باشد؛ هم از نظر سازهای، هم از نظر مکانیکی و ایمنی.
پیش از انتخاب ظرفیت، ابعاد و حتی نوع درب، باید بدانید چه نوع خودروهایی قرار است جابهجا شوند، تردد چقدر است، و آیا آسانسور فقط کاربری ساکنین را پوشش میدهد یا برای کاربری تجاری/نمایشگاهی هم استفاده خواهد شد. پاسخ صادقانه به همین سؤالهای ساده، مبنای درست طراحی و رعایت ضوابط است.
در آسانسور نفربر، مبنا تعداد نفر و وزن متوسط هر نفر است؛ اما در ماشینبر، مبنا وزن خودرو (معمولاً ۲ تا ۳ تُن برای سواریها، و بیشتر در خودروهای شاسیبلند) بههمراه وزن کابین و حاشیهی ایمنی است. این تفاوت روی همهچیز اثر میگذارد:
در ضوابط آسانسور ماشین معمولاً ضریبهای ایمنی برای چنین بارهای سنگینی بزرگتر در نظر گرفته میشود؛ یعنی طراحی محافظهکارانهتر است تا خطر شکست مکانیکی به حداقل برسد.
یک نکتهی مغفول در پروژهها، رفتار راننده است. خودرو با سرعت کم وارد کابین نمیشود؛ گاهی ترمز ناگهانی، زاویهی ورود بد یا توقف روی لبهی کابین رخ میدهد. استانداردها و ضوابط، این رفتارهای واقعی را هم در نظر میگیرند؛ از جمله مقاومت کف کابین، استحکام آستانهی درب و حتی نوع پوشش کف.
هستهی اصلی بحث، ابعاد استاندارد آسانسور ماشین بر است. اگر این بخش از ابتدا درست دیده نشود، بعدها با کوچک کردن خودرو مجازی در نقشه، مشکل حل نخواهد شد. در طراحی حرفهای، ابتدا خودروهای هدف (تیپ ابعادی) مشخص میشوند و سپس بر اساس آن، ابعاد کابین، چاه و درب تعیین میگردد.
در بسیاری از پروژههای مسکونی، هدف حمل یک خودرو سواری یا شاسیبلند متوسط است؛ در پروژههای نمایشگاهی یا تجاری، ممکن است برای دو خودرو یا ون و خودروهای کشیده طراحی شود. در هر حالت، ضوابط آسانسور ماشین تأکید دارند که علاوه بر طول و عرض خودرو، فضای مانور برای باز شدن دربها و خطای راننده هم دیده شود.
برای خودروهای سواری معمولی، معمولاً عرض مفید کابین چیزی در حدود ۲٫۶ تا ۲٫۸ متر و طول مفید در محدودهی ۵٫۲ تا ۵٫۵ متر در نظر گرفته میشود؛ اما این اعداد، بسته به نوع پروژه و خودروهای هدف میتواند بزرگتر شود. نکتهی کلیدی این است که:
چاه آسانسور نیز باید در دو سمت (عرض و طول) حاشیهای برای ریلها، ضربهگیرها و فاصلههای ایمنی داشته باشد؛ بنابراین ابعاد چاه، همیشه از ابعاد مفید کابین بزرگتر است.
درب آسانسور ماشینبر اگر کوچکتر از حد لازم طراحی شود، عملاً تمام زحمات طراحی کابین را بیاثر میکند. درب باید طوری طراحی شود که خودرو بدون تماس با ستونها یا قاب درب، بهراحتی وارد و خارج شود.
در بسیاری از پروژهها، از دربهای لولایی محکم یا دربهای تلسکوپی/سانترال با دهانهی بزرگ استفاده میشود. استانداردها تأکید میکنند که مقاومت مکانیکی این دربها، با توجه به ضربههای احتمالی سپر خودرو، بالاتر از دربهای نفربر باشد.
وقتی حرف از چند تُن وزن در حال حرکت است، دیگر کوچکترین اهمال در طراحی قابل قبول نیست. ضوابط آسانسور ماشین در بخش تجهیزات الکترومکانیکی و ایمنی، سختگیرانهتر است و روی چند محور اصلی تمرکز دارد.
انتخاب نوع سیستم (گیربکس یا گیرلس)، توان موتور، نوع سیمبکسلها و ابعاد فلکهها باید بر اساس محاسبات بار واقعی بههمراه ضریب اطمینان باشد. ترمز ایمنی (پاراشوت) و گاورنر نیز باید توان واکنش در برابر بار کامل خودرو را داشته باشند، نه صرفاً بار کابین خالی.
در کف چاه، ضربهگیرهای مناسب (هیدرولیک یا فنری تقویتشده) نصب میشود تا در موقعیتهای اضطراری، انرژی جنبشی را جذب کند. رعایت این موارد، بخش مهمی از اجرای درست ضوابط است.
در آسانسور ماشینبر، ممکن است خودرو روشن باشد یا دود و گازهای خروجی در کابین جمع شود. تهویهی مؤثر (طبیعی یا مکانیکی) برای دفع دود و تأمین هوای تازه ضروری است. همچنین:
این جزئیات در کنار هم، باعث میشود ضوابط آسانسور ماشین فقط روی سازه و موتور متمرکز نباشد، بلکه تجربهی واقعی کاربر و امنیت او را هم پوشش دهد.
بخش زیادی از مشکلات پروژهها، نه از استاندارد، بلکه از عدم هماهنگی بین معمار، سازه و طراح آسانسور بهوجود میآید. ابعاد رمپ، شیب ورود، محل توقف خودرو در هر طبقه و حتی موقعیت ستونهای اطراف چاه، همگی باید قبل از بتنریزی نهایی مشخص شوند.
در پروژههای موفق، از همان فاز اولیه، نقشههای پارکینگ، چاه و ابعاد استاندارد آسانسور ماشین بر در یک بستهی هماهنگ طراحی میشود. این کار جلوی تخریب و اصلاحهای پرهزینه در مراحل بعدی را میگیرد و به لحاظ هزینهی تمامشده هم کاملاً بهصرفه است.
در نهایت، آنچه روی نقشه نوشته میشود فقط نقطهی شروع است. تا زمانی که اجرا، نصب، تنظیم و بازرسی نهایی همسو با ضوابط آسانسور ماشین نباشد، نمیتوان روی آسانسور ماشینبر بهعنوان یک سیستم ایمن حساب کرد. توجه همزمان به ظرفیت، ابعاد استاندارد آسانسور ماشین بر، مسیر ورود و خروج خودرو، تجهیزات ایمنی و جزئیات بهرهبرداری، مجموعهای است که یک آسانسور قابل اعتماد را میسازد؛ سیستمی که سالها بدون دردسر، وزن خودروهای شما را در طبقات مختلف جابهجا کند.
مطالب مرتبط:
نوشتههای تازه
شرکت ستاره فراز نما-SetLift (سخاوت)
تهران-بزرگراه اشرفی اصفهانی-پایین تر از بلوار مرزداران-کوچه گلستان 14-برج نگین رضا-طبقه سوم جنوبی-واحد 307
خدمات ما
دسترسی سریع
تولیدات ما
آخرین مقالات
دسترسی ها
تمامی حقوق مادی و معنوی این وبسایت متعلق به شرکت ستاره فراز نما-SetLift (سخاوت) می باشد و هر گونه کپی برداری پیگرد قانونی دارد.
